Vrije dagen in Fetiye

De komende tijd gaan velen vrienden en collega’s het bedrijf en dus ook Turkije verlaten. En sinds we regelmatig vrij hebben kwam het idee op om er eens op uit te gaan. Daarom besloten we een auto te huren en richting het westen te rijden. Hier zijn een aantal plekken met historische achtergrond. Helaas, had ik nooit de moeite genomen om hier naar toe te rijden. Maar dit keer was het anders. Met vrienden gingen we op pad.

Rond 11:00 kregen we de sleutels van de auto en gingen op weg. Eerst haalde we iedereen op. En kwamen we erachter dat niet iedereen het plan goed had mee gekregen. Een van de jongens kwam zonder iets aan en toen vertelde we hem dat we ook naar hotel gingen. Hij moest daarom nog even zijn spullen pakken.

Als eerste reden we de stad uit richting het noorden. De stad is groot wanneer je er helemaal doorheen moet. Maar als snel waren we buiten de stad op weg naar de eerste bestemming: Termessos. Dit is een oude romeinse of Griekse stad. Ik zou het niet weten nu. De reden hiervoor is dat het regende toen we aankwamen. Daarom hebben we geen bordjes gelezen en gelijk door gegaan naar het theater op de berg. Het is een hele mooie plek. Jammer dat het regende anders had ik nog wel langer daar gebleven. Ook zou het ontzettend leuk en mooi zijn om daar een rondje met een drone ofzo te vliegen.

Termessos

Na termessos zijn we door gereden naar het hotel in Fetiye. Fetiye is een stad aan de zuidkust van Turkije. Het heeft een mooie omgeving. En is zeker de moeite waard om nog eens heen te gaan.

We hebben voor een schappelijk prijsje een hotel geboekt en overnacht. Natuurlijk mega gezellig. Ik wilde wel graag bij tijds slapen, omdat ik niet helemaal fit was.

In de avond zijn we bij een leuk tentje in Fetiye gaan eten. Wat ons opviel was dat de prijzen verschillen met Antalya. In Antalya betaal je meer voor een biertje dan dat je dat in Fetiye doet. En toch is Fetiye ook een mooi vakantie oord.
Het eten was goed en we hebben enorm veel lol gehad. Zeker voor herhaling vatbaar.

Sinds een paar dagen was ik beetje grieperig. Het begon met een klein keel probleempje. Hiervoor ben ik langs de dokter op het kantoor gegaan. Deze heeft mij wat standaard pilletjes meegegeven. Hoewel ik gehoopt had dat hij toch wat sterkers zou geven. Maar dat deed hij niet. Inmiddels was het probleem ook in mijn neus gekropen en werd het een standaard griepje. Omdat ik dit tripje toch niet wilde missen ben ik toch mee gegaan.

De volgende dag was het plan om naar oledeniz te rijden. Dit is een klein plaatsje aan de kust. Een prachtige plek ook. De jongens wilde graag paragliden. Ook ik wilde dit graag maar sinds ik al grieperig was en de volgende dag ook weer aan het werk moest, heb ik het moeten overslaan. Paragliden is super mooi. Vanaf grootte hoogte springen en naar beneden glijden. Wel ben ik mee gegaan de berg op. Daar was het toch enigszins kouder en was ik blij dat ik niet ben gegaan. Mijn keel had het zeker niet leuk gevonden als het in de koude lucht had gezeten. Volgende keer ga ik dit zeker weten ook doen.

Na het paragliden moesten we al weer terug richting Antalya. Ons plan was om via Kaş naar Antalya te rijden maar omdat het weer zo slecht was hebben we dit plan laten varen en zijn rechtstreeks naar Antalya gereden. De volgende dag stond er weer een vroege vlucht te wachten.

Eenmaal in Antalya aangekomen zijn we steak gaan eten bij burger sound. Dit is een tentje waar je steaks en hamburgers kan kopen. De kwaliteit is goed maar daar is de prijs ook naar.

Rond 18:30 kwam ik thuis en ben ik weer gaan voorbereiden voor de volgende dag. Er stond mij een 06:00 ochtend vlucht te wachten. En naar een nieuwe bestemming.

Het derde wiel

Afgelopen dagen ben ik weer aan de slag gegaan. Mijn nieuwe rooster is weer een spannend rooster. Ik mag weer veel gaan vliegen. Dit is natuurlijk ontzettend leuk. Maar dit betekend ook dat we de minder leuke nachtvluchten krijgen.

De eerste dagen waren rustig voor me. Ik vloog namelijk als safety pilot. Eerst een dag naar München en de volgende dag naar Nürnberg. Op deze vluchten doe ik eigenlijk zo goed als niks. Maar wat is een safety pilot?

Zoals het woord eigenlijk al zegt het is voor de safety. Ik zit extra. Een nieuwe piloot wordt ingewerkt. En dan zit de safety pilot erbij als de instructeur onwel zou worden. Dit gebeurd vrijwel nooit maar alles voor de veiligheid.

De mooie zonne gloed schijnt naar binnen

Nadat ik van mijn eerste safety pilot vlucht terug was gekomen zag ik op mijn telefoon dat mijn rooster veranderd was. Altijd spannend wat ze nu weer verzonnen hebben. En ja hoor, nachtvlucht. Toppie. Twee dagen later zou ik de hele nacht door vliegen.

Nachtvluchten vind ik niet zo leuk om te doen. Dit omdat je de hele nacht wakker moet zijn en lang voor je uit zit te turen. Dit maakt het er ook niet makkelijker op. Daarbij komt ook het onregelmatig slapen. Het is best lastig om het juiste slaap ritme te vinden.

Inmiddels zit de nachtvlucht er ook op. Het is allemaal goed gekomen en ben weer gedeeltelijk uitgerust. We waren om 7:45 geland en ben toen ik thuis kwam gelijk gaan slapen.

Na een paar uurtjes slaap te hebben ingehaald ben ik aantal klusjes gaan doen. En zo is de dag ook snel weer om.

In de Avond ben ik gezellig met vrienden gaan uit eten. Omdat ik toch een beetje op mijn figuur moet letten heb ik het netjes bij kip gehouden.

De dag erna begon rustig. Lekker op tijd wakker en wat kleine klusjes gedaan. Om toch op conditie te blijven ben ik ook naar de sportschool gegaan. Een goede vriend heeft me wat advies gegeven over kracht training dus dat ben ik gaan volgen. Hopelijk met succes.

Later de dag ben ik samen met een vriend op weg gegaan voor de auto. Op de auto moesten stickers worden geplakt. Ondanks dat hij de dag er voor had gebeld of ze deze stickers klaar wilde maken, waren deze natuurlijk nog niet klaar toen we aankwamen.

Dus dit werd even wachten. Naja wachten, daar hebben we natuurlijk geen zin in. Daarom zijn we naar winkel centrum gereden en lekker standaard bij de Starbucks gaan zitten. Hierdoor was het uur zo voorbij. Omdat we een wijziging aan de auto maken moeten we ook nog langs een keuringsstation om dit aan te geven. Nu kan ik vertellen. Turken, auto’s en netjes organiseren, dat gaat niet samen.

Grote chaos bij de APK keuring in Antalya

Istanbul nachten

Het Istanbul avontuur is weer over en ben weer lekker thuis in Antalya. De plek voor zon, zee en rust.  En na weer eens 4 dagen achter elkaar te hebben gevlogen heb ik weer rust nodig. Haha grapje.

De dagen in Istanbul vlogen voor bij. Ik heb genoten van de vluchten maar ook de bestemmingen. Zelfs de laatste vlucht was erg gezellig, ondanks dat het een open duty was.

Nu hoor ik je afvragen wat is een open duty. Hoe de naam precies tot stand is gekomen weet ik niet, maar Ik zal het uitleggen. Met een open duty gaan we in de avond weg. Dit zijn meestal binnenlandse vluchten. We vertrekken dan rond 23:30 en komen aan rond 00:30z. Dan gaan we naar hotel om vervolgens paar uurtjes te slapen. We zijn vaak ongeveer 01:30 in hotel. Je begrijpt dat wanneer we vertraging hebben we later in het hotel aankomen en dit kost ons slaap tijd.

We worden rond 05:00 weer opgehaald. Hoe je dan wakker wordt is niet te begrijpen. Als die wekker dan af gaat vraag ik mezelf meestal af: waar ben ik? Wat doe ik hier? En hoe nu verder? Dan heb ik echt een minuutje nodig voor ik weer bij de tijd ben. Wat ik dan door heb is dat ik moet gaan aankleden en naar het ontbijt toe. Ik ben natuurlijk dol op gratis ontbijtjes.😋

Mijn hotel kamer in Trabzon
Tijd voor een ontbijtje

Na deze vlucht vol lach momenten en goed team work moest ik als passagier weer terug naar Antalya. Daar wachtte mijn bedje op mij om wat verloren uurtjes slaap in te halen.

Later die dag ben ik met vrienden naar hotel gereden. Één van mijn turkse vrienden ging daar solliciteren en vroeg of we mee konden gaan. Dit is een rare gewoonte voor mij, want in Nederland gebeurd dit vaak niet. Maar goed, ik was vrij dus waarom niet.

Bezoekje aan hotel

Na dit gesprekje van haar in het hotel zijn we terug gereden naar de stad waar ik mijn goede vriend naar de fysio heb gebracht. Hij is aan het herstellen na een heftige blessure.

Zelf ben ik gaan eten bij een nieuw restaurant. Ze zijn net geopend en we gingen dat proberen. Het eten was daar goed. Snel zal ik op mijn nieuwe website gedeelte hier een klein verslag van geven.

Die avond ben ik vroeg gaan slapen omdat ik de volgende dag wilde gaan sporten. Sporten is gezond zeggen ze en ik wil ook graag mijn algehele conditie op niveau houden. Gelukkig kon ik die ochtend op tijd opstaan en ben ik gaan sporten. Gewoon even een uurtje sporten.

Na het sporten ben ik naar het winkel centrum gegaan om daar met een goede vriendin te lunchen. Omdat ik gezond bezig was heb ik gekozen voor een salade. En deze zag er nog goed uit ook. Het was een zalm salade. Groene blaadjes met stukjes zalm. Dat noem ik nog eens goed bezig.

Heerlijke zalm salade
Close up van mijn heerlijke salade

In de rest van mijn vrije tijd heb ben ik gaan socializen met vrienden en heb ik gewerkt aan deze website. De dagen vlogen voorbij.  Nu is het weer tijd om aan de slag te gaan!

Reizen en vliegen

Ja, ook ik moet soms reizen voor mijn vluchten. Maar gelukkig dit keer niet zo heel vroeg. Soms gebeurd het namelijk dat ik in de ochtend rond 6:00 opgehaald wordt voor transport naar Ankara. Maar deze keer was de ophaal tijd 13:40 en niet naar Ankara, maar naar Istanbul.

En we mochten deze keer met Turkish Airlines. Dit betekend iets ander eten. Nu kregen we een lekker warm broodje met cola. Ook goed.

Het grote nadeel was dat ik vroeg in Istanbul was en daarom nog 2,5 uur moest wachten voor mijn eigen vlucht aan de beurt was. Wat doe je dan in die 2,5 uur?

Nou ten eerste beginnen we natuurlijk al een uur ervoor dus dat betekend nog maar 1,5 uur wachten. En dan praat je toch gewoon tegen alles wat beweegt. Dan kom je die tijd wel door hoor.

Na 1,5 uur praten, thee drinken, praten en dan toch maar eens koffie, kwam mijn collega binnen en zijn we begonnen met voorbereiden. Het zelfde verhaaltje weer. Printen, babbelen en naar de crew toe. Omdat dit niet mijn eigen base is zijn veel mensen nieuw. Dat is leuk omdat je dan weer nieuwe mensen leert kennen.

Gelukkig was het vliegtuig al terug in Istanbul dus hoefde we niet te wachten. Hop de kist in. In de kist (vliegtuig) begon ik lekker mn werk te doen. Knopje hier en knopje daar. Ik zou de 2e vlucht vliegen, dat betekende dat ik naar buiten mag. Lekker even de beentjes strekken.

We vlogen naar Samsun. Niet te verwarren met samsung, want dat is een merk. Samsun ligt aan de noordkant van Turkije. Kenmerkend aan het vliegveld van Samsun is dat het een enorm slechte landingsbaan heeft. Allemaal hobbels, voor ons is dat extra opletten. We willen tenslotte het vliegtuig heel houden.

De eerste vlucht liep vlekkeloos. Het was gezellig in de cockpit en ik kreeg een prachtige maaltijd. Omdat de crewmeals op waren kregen we eten van de business class van turkish airlines. Dit omdat het caterings bedrijf wat ons bevoorraad ook Turkish Airlines catering verzorgd. Een mooi diner met wat leuke accessoires.

Mijn lekkere maaltijd aan boord

Na een snelle turn around zijn we weer terug gevlogen. Het was nog steeds erg gezellig voorin het vliegtuig. Vliegen, thee drinken, verhalen vertellen en af en toe met de controller praten. Wat wil een mens nog meer?

Nadat we aan waren gekomen in Istanbul hebben we het vliegtuig afgesloten en zijn we naar huis gegaan. Naja naar huis.. ik mocht naar het hotel, omdat ik niet ben gestationeerd in istanbul.

Het hotel is een prima hotel met ruime kamers. Ik kon hier dan ook heerlijk in slaap vallen. Daarbij komt het feit dat ik ook de mogelijkheid kreeg om van een gratis ontbijtje te mogen genieten. Ideaal!

Hotel kamer in Istanbul
Het uitzicht

Kebab en Sneeuw

Na een aantal mooie dagen vrij te zijn geweest mocht ik eindelijk weer aan de slag. In eerste instantie zou ik naar een, voor mij, nieuw veld toe vliegen maar dit werd de dag er voor veranderd. Op kantoor kreeg ik de reden te horen. Een andere first officer zou training krijgen voor een speciaal veld. Maar omdat het weer de laatste dagen redelijk slecht was, hebben we ze dat veranderd en mij laten vliegen. Dit omdat ik de training al heb gehad.

Die dag vlogen we eerst naar Adana. Dit is een stad ten oosten van Antalya en het duurt ongeveer 1 uurtje om daar naar toe te vliegen. Adana staat voor de meeste turken bekend van de kebab. Adana kebab. Dit is niet de kebab die we kennen in Nederland, want dit is eigenlijk döner. Adana kebab is eigenlijk sterk gekruid. Ik vind het zelf lekker vlees. En eet dit dan ook af en toe.

Voor mij als vlieger betekend Adana: zachte landing. Vooral in de ochtend, dan schijnt de zon nog maar net. Dit betekend weinig thermiek en daarom is het makkelijk om het vliegtuig naar de baan te vliegen. Maar de baan is ook goed genoeg om inderdaad een zachte landing uit te voeren. Daar komt wel bij dan een zachte landing niet altijd een goede landing is. Ik weet dat passagiers ons vaak beoordelen op de landing. Maar hier zijn de meningen over verdeeld.

Uiteraard is voor het passagiers comfort een zachte landing beter. Maar sommige mensen zeggen dat wanneer je een hardere landing maakt je dus meer grip krijgt en daarom beter kan remmen. Nu ben ik het zelf gedeeltelijk hiermee eens. Bij een kortere baan maak ik ook een iets hardere landing dan normaal. Bij langere baan is dat helemaal niet nodig. Dan kunnen we gewoon zacht landen. Ook denk ik dat het vaak een excuus is, omdat die mensen weten dat ze zacht landen gewoon moeilijk vinden. 😜

De stad Adana met ook het vliegveld
Het vliegveld van Adana

Nadat we zijn aangekomen in Adana kregen we 30 minuten de tijd om het vliegtuig weer voor te bereiden voor de vlucht terug naar Antalya. Dit is genoeg om het allemaal te regelen. En we kregen dit dan ook met gemak voor elkaar.

Ook de terug weg duurt ongeveer een uur. Na een uurtje stonden we al weer aan de grond in Antalya. Ook hier kregen we weer 30 minuten om alles te regelen voor onze vlucht naar Van. In de Nederlandse taal is Van een woord. Maar voor Turkije is dit een stad. Ook lijkt de naam erg op het engelse ‘one’. Dit levert soms hilarische verwarringen op.

De vliegtijd voor Van bedraagt ongeveer 1,5 uur en daarbij klimmen we vrij hoog voor binnenlandse vluchten. Vaak is dit flight level 390 wat neerkomt op ongeveer 12 kilometer hoogte. De snelheid varieert elke keer. Dit komt omdat de snelheid waarmee we ons over de grond voortbewegen afhangt van de wind.

Mijn algemene informatie schermpje

Van is een stad in het oosten van Turkije. Het ligt aan een meer en tussen de bergen in. Dit levert vaak mooie plaatjes op. Vooral nu want het ligt vol met sneeuw. Sneeuw op de berg toppen. Als het dan niet bewolkt is worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht.

Mijn uitzicht wanneer naderen bij Van
Als ik dan opzij kijk zie ik dit

Van is daarbij ook, zoals in het begin al zei, een speciaal vliegveld. Dit noemen ze een catagory C vliegveld. Dit houd in dat we speciale training krijgen om naar dit veld te vliegen en te landen. Vanwege de bergen is er een hoger moeilijkheid niveau. Uiteraard na de training weten we het gevaar te herkennen.

Ook in Van krijgen we 30 minuten de tijd om ons weer voor te bereiden. Maar ook dit leverde geen problemen op. Het wordt de laatste vlucht van vandaag en die gaat naar huis.

De hele dag gaf voldoening.  Leuke ervaringen en een goede sfeer met de crew. Ik mocht me nu weer klaar gaan maken voor de volgende dag, want de volgende dag zou ik naar Istanbul gaan om daar een paar dagen te vliegen. Dat betekend dus niet thuis en in hotel slapen.

Aladin komt eraan

Daar ben ik weer,

Dit keer met een verslagje van een vlucht naar een bestemming waar we niet al te veel komen. En waar ik zelf ook niet al te graag naar toe vlieg. We vlogen dit keer naar Tehran. Dit ligt in Iran. Ja dat is nu niet echt een bestemming waarvan je zegt. Ja, gezellig. Is het gevaarlijk? Nee, dat niet. Waarom is het dan geen droombestemming? Dat zal ik je uitleggen.

Iran is een land waar andere regels gelden. Niet die vrijheid regels die wij zo goed kennen. Dit bij deze vluchten komen er een aantal andere zaken kijken. Dit is vooral het geval wanneer we daar moeten overnachten vanwege een technisch defect. Daarom zijn we ook blij wanneer we weer op de terug weg zijn.
Het moeilijke in operationele zin is dat de communicatie niet altijd vlekkeloos loopt. Daardoor zeggen ze vaak ‘ja’ en dan denk je: begrijpt hij het nu wel of niet? Ook over de radio worden er regelmatig foutjes gemaakt. Wat de werkdruk voor ons iets hoger maakt. Geen probleem, we weten gelukkig wat we moeten doen. Maar het werkt toch iets minder soepel.

De dag Begon vrij vroeg. Na een groot aantal dagen vrij te zijn geweest doet die wekker altijd weer pijn. 03:00 In de ochtend is sowieso geen fijne tijd. Na te hebben gedoucht ben ik lekker mijn activa ontbijtje gaan nuttigen.

Zoals gewoonlijk weer het busje in en richting kantoor. Op kantoor hebben wij de vliegplannen voorbereid en zagen dat we de eerste vlucht met een leeg vliegtuig vlogen. Dit was rechtstreeks naar Tehran.

Over Iran lag een groot wolkendek. Hierdoor konden we tijdens de initiële daling weinig zien. Nadat we uit het wolkendek waren gebroken konden we wel de grond zien. Het is leuk om te zien dat er een andere soort wereld onder ons lag. Het Aladin idee zal ik maar zeggen. We waren gelukkig nog hoog genoeg zodat ik wat foto’s kon maken. Binnen het bedrijf hebben we regels waarin we wel en geen foto’s mogen maken.

Vliegveld van Tehran

Ook zag ik tot mijn verbazing dat ze een grote nieuwe landingsbaan aan het aanleggen waren. Ook daar kon ik dan nog snel een foto van nemen.

Nieuwe landingsbaan in Tehran
Industrie gebied vanuit de lucht

Nadat we waren geland en aan de gate stonden kon het feest beginnen. Gelukkig hadden we goed ons best gedaan en waren we 20 minuten te vroeg. Dit is altijd lekker, want dat betekend dat we wat speling hebben.

En daar kwam het hoor. Lang wachten. Het duurde zo gigantisch lang voordat de passagiers kwamen. Het is echt een drama. Maar goed ik had wat tijd om nog snel wat kiekjes te nemen.

Wat Iraanse vliegtuigen op het platform
En daar zijn onze collega’s

Na lang te hebben gewacht konden we eindelijk weg. Op weg naar Adana. We hadden een vertraging van 35 minuten. Dus opgeteld: 20 minuten te vroeg, omkeer tijd van 50 minuten en dan nog 35 minuten vertraging. Die jongens daar hebben er 1 uur en 45 minuten over gedaan om in een leeg vliegtuig 190 passagiers te zetten. Indrukwekkend.

We vlogen eerst naar Adana. Dit is ook vreemd. Passagiers moeten naar Antalya maar eerst moeten we landen in Adana. Dit vanwege de regels vanuit Iran. Na een snelle pitstop met nieuwe brandstof vlogen we terug naar Antalya.

Omdat dit èèn van de weinig internationale vluchten is, kon ik nog even snel langs de duty free gaan. Vrienden van mij hebben me na 3 jaar eindelijk aan de raki gekregen. Dus laten we daar nu nog maar eens een fles van kopen.

Nieuwe Airmiles

Hallo allemaal,

Afgelopen twee dagen heb ik weer wat nieuwe airmiles kunnen scoren. Nee dit zijn geen punten bij een supermarkt of dergelijke, maar echte kilometers door de lucht.

Mijn twee dagen bestonden uit een vlucht naar Istanbul en een vlucht naar Gaziantep. Beide zijn vroeg in de ochtend. Dus het alarm heeft weer flinke schade aangericht in de ochtend.

Om 5:00 in de ochtend ging mijn wekkertje af en ontwaakte ik uit een heerlijke slaap. Nu was het zo dat ik al een paar keer wakker was geworden voor de wekker af ging. Dit is altijd zo heerlijk. Dan kijk je naar de tijd en denkt. Ah ik ben toch uitgerust en heb nog 30 minuten om te slapen. Heerlijk. Nadat de wekker afging was ik dan ook goed wakker. Natuurlijk eerst even naar de keuken lopen om het water aan te zetten voor een lekker kopje thee.

Vervolgens even scheren, douchen, aankleden, after shave spuiten en vervolgens ontbijten. Het is niet zo dat ik in de ochtend lekker een krantje heb enz. Die kan ik hier simpelweg niet lezen. Meestal kijk ik dan even op mijn Instagram, het moderne nieuwsmedium, of ik antwoord op de berichtjes die ik die nacht nog heb mogen ontvangen.

Ongeveer 5 minuten voor de ophaal tijd, loop ik naar beneden en dan staat vaak het busje al op me te wachten. Even een vriendelijke en vrolijke groet naar de beveiliger van het complex en dan gaan met de banaan.

Op kantoor begint het hele verhaal weer opnieuw. Voorbereiden, discussiëren, bespreken en naar het vliegtuig. Deze dag was het weer niet zo mooi als dat we gewend zijn. het was namelijk bewolkt en zo af en toe wat regen. Ook de voorspellingen waren niet veel beter. Het zou in de middag gaan onweren.

Ik zou de 2e vlucht vliegen dus ik mocht lekker naar buiten. Even rondje om het vliegtuig doen. Altijd leuk. Tenminste ik vind dat leuk, omdat ik dan enigszins nog in beweging ben.

Grote stofzuiger met een collega vliegtuig
De nieuwe winglets. Deze geven een mooie besparing op brandstof gebruik.
Slecht weer op komst😩

Daarna een voorspoedige vlucht mogen vliegen naar Istanbul. Gelukkig was het daar niet druk. Vaak moeten we daar lang wachten. Maar afgelopen maanden viel dit alles gelukkig mee.
Rond 11.00 in de ochtend waren we weer terug en kon ik naar huis. Mooie tijd. Zo net voor de lunch. Dan kan je thuis even lunch pakken en nog genieten van je dag. Hoewel ik al maanden zit te plannen om naar de sportschool te gaan. Is het er toch weer niet van gekomen.😭😑

De volgende ochtend mocht ik weer opstaan rond dezelfde tijd. Heerlijk zo op de vroege ochtend. Dit keer was Gaziantep aan de beurt. Het zelfde patroontje als de dag ervoor.

Gelukkig was het weer ietsjes beter geworden.

Netjes op tijd zijn we weer vertrokken. De vliegtijd is ongeveer het zelfde als naar Istanbul dus dit betekend ook weer een lekker middagje vrij.
Bij de landingsbaan aangekomen moesten we even wachten op wat andere toestellen die gingen landen of vertrekken. Overigens heeft landend verkeer voorrang op vertrekkend verkeer.

Eerst mocht Turkish Airlines weg
Daarna Pegasus

En toen waren wij aan de beurt.

De vlucht verliep redelijk normaal. Alleen vlak voor de landing moesten wat rondjes draaien omdat we nummer vier waren voor landing. Gelukkig viel het allemaal mee en hoefden we maar 2 rondjes te doen. Elk rondje duurt ongeveer 4 minuten. Dus we hebben 8 minuten moeten wachten.

Daar waren we dan in Gaziantep. Een stad in het oosten van Turkije.

Gaziantep Terminal

De mensen lopen hier gewoon over het platform. Hopelijk stappen ze in het juiste vliegtuig in.
Nadat we alle passagiers aan boord hadden vlogen we terug naar Antalya. Wel hadden we een stevig windje bovenin maar dat mocht de pret niet drukken. We kregen weer goede afkortingen en zo konden we toch nog lekker op tijd in Antalya zijn.

We waren te laat in Gaziantep maar weer keurig op tijd in Antalya. Dat is onze magie. We vertrekken regelmatig wat te laat. Maar we zijn dan vaak alsnog op tijd op de bestemming.

De rest van de week ben ik vrij. Naja vrij? Heb nog een stand-by duty staan en e-learning dus heb nog wel wat dingetjes te doen. Ook ben ik van plan om te gaan sporten.

Tot de volgende keer!

2000 Uur!

Hallo,

Na een paar dagen ziek te hebben thuis gezeten was het weer zo ver. Ik mocht de troon achter de knopjes weer bezetten. Na een paar dagen niet in die cockpit te hebben gezeten is het altijd weer een beetje wennen. Nu is het winter dus vliegen we niet ontzettend veel. Het is ongeveer 1 a 2 keer per week. Dus dat is niet zo veel als in de zomer. En dat vraagt toch een beetje meer aandacht af en toe. Het lastige is namelijk dat we weinig vliegen en veel andere activiteiten hebben. Maar ook het weer is een andere factor. Zo krijgen we in de winter met sneeuw en stormen te maken.

Na een paar dagen ziek te zijn geweest is het altijd fijn om weer rustig te beginnen. Maar in de luchtvaart gaat dit nooit zoals je hoopt dat het gaat. En dat bleek maar weer.

Voor mij was er een vlucht naar Neurenberg geplant. Een normaal lijndienstje naar Duitsland. Vliegtuig voor 2/3 gevuld met oudere mensen die van hun oude dag genieten in het zonnetje in Antalya. En natuurlijk ook Turkse mensen die hun familie gaan of gingen opzoeken.
De voorbereiding verliep zoals gebruikelijk. Alles besproken, geen slecht weer, crew ready, wij ready, Lets Go!!

Nadat we bij de kist aankwamen verliep alles ook nog prima. Collega’s van de documentatie afdeling waren de laatste kaarten in de mappen aan het doen dus ik kon nog niet in de cockpit. Om toch mijn tijd goed te benutten ben ik maar een rondje om het vliegtuig gaan doen om te kijken of alles nog op de plek zat waren het zou moeten zitten. Gelukkig dat zat het.😁

Nadat ik terug kwam sprong in mijn stoel en begon alles te controleren. En ja hoor, daar begint het. Mijn collega naast me wijst me op iets dat niet klopt. Er stond iets in kleine lettertjes. Hij springt op en gaat naar de monteurs en ik was nog bezig met mijn checks en merk dat er een knopje niet goed staat. Hee, dit is niet gebruikelijk. Ik attendeer mijn collega erop en zet het knopje goed. De lettertjes waren weg.

Even later..

Daar zijn de lettertjes weer. Om een lang verhaal kort te houden. Monteurs zijn er 30 min mee bezig geweest. Konden het niet maken en dus heeft het controle center besloten om een ander toestel te nemen, want hiermee mocht niet gevlogen worden. Dit betekende: passagiers eruit, wij eruit, naar nieuwe kist toe, alles weer opnieuw, voorbereiden en passagiers erin. Totale vertraging meer dan 1,5 uur. Helaas, dit is niet leuk maar we doen alles voor de veiligheid.

Nadat we klaar waren met de voorbereidingen en passagiers weer in het toestel zaten konden we weer gaan. 😊

De vlucht verder was normaal. Beetje winderig en regenachtig in Duitsland maar verder geen probleem. Ik had dit namelijk ook goed doordacht, want ik ging terug vliegen. Dit betekend dat mn collega lekker in de regen en kou naar buiten mag.

Zoals ik al zei mocht ik de terugweg vliegen. Altijd weer leuk, vooral het landen we kregen gelukkig redelijke afkortingen waardoor we gemaakte schade een beetje konden inhalen. Helaas is het allemaal al zo geregeld dat er weinig meer valt in te halen. We hebben het dan echt over enkele minuten.

Maar op de terugweg werden we wel getrakteerd om een paar mooie plaatjes van de zonsondergang. Dit maakt je stressvolle dag dan toch weer redelijk goed.

Maar vandaag was een soort van speciaal. Want…

Na deze vlucht heb ik de 2000 uur binnen het bedrijf gepasseerd. Het is niet zo heel belangrijk maar toch weer een mijlpaal. In 3 jaar heb ik 2000 vlieguren in de 737 gemaakt. Drie jaar geleden was ik nog helemaal trots op 200 uur. En kijk wat er nu gebeurd is. Ik kan het vliegen niet meer uit mijn leven denken. Het is enorm leuk en een mooie uitdaging.

In de avond heb ik deze mijlpaal dan ook op een leuke manier gevierd.

Liefs, Jasper

 

Daar ben ik weer!!

Hallo allemaal,

Het is een tijdje geleden maar ik heb besloten om toch weer te gaan beginnen met mijn blog. Laatste tijd kreeg ik steeds meer de vraag waarom ik toch gestopt was. De reden leek eenvoudig. Elke dag, elke vlucht het begon allemaal beetje het zelfde te worden, daarom dacht ik dat ik niks meer te vertellen had. Eigenlijk is dat ook wel zo. Elke vlucht is hetzelfde, als verhaal dan. Als piloot is dat natuurlijk niet zo. Elke landing is bijvoorbeeld anders. Ene dag komt de wind van links en de andere dag van rechts. Heb je geluk, dan komt die recht in je neus. Dit is namelijk makkelijker met landen.

Ik zal jullie een korte update geven van wat er de laatste tijd is gebeurd. Eigenlijk is dit niet zo heel veel. Ik vlieg nog steeds vanaf de rechter stoel als First Officer. Maar heb inmiddels wel veel meer ervaring op gedaan. Ik merk dat ik veel beter weet wat ik aan het doen ben tijdens een reguliere dag. En als er iets gebeurd kan ik hier dan ook beter mee omgaan. Ja, af en toe gebeurd er wat. Maar daarvoor zitten we ook in de cockpit en krijgen we enorm veel training. Er is weinig echt spectaculairs gebeurd. Gelukkig maar.

Afgelopen jaar was Antalya enorm heet in de zomer. En het klinkt allemaal leuk dat 35 graden, maar met een luchtvochtigheid van 90% valt er niet veel meer te lachen. Ja, in de hotels met een cocktailtje en biertje. Maar dat zat er voor mij niet in. Veel van mijn tijd in de zomer bracht ik door in Ankara om vanaf daar te vliegen. En dat betekende dus ook veel reizen van en naar Ankara. Helaas was het vlieg seizoen niet zoals het jaar ervoor.

Wat wel afgelopen seizoen kregen waren de Duitsland Lay-overs. Dat was nieuw voor mij en ook ontzettend leuk. Want als we tijd hadden volgens alle regels dan konden we een paar echte Duitse biertjes gaan scoren. En dat hebben we dan ook wel gedaan. Helemaal mooi was dit toen we hier waren tijdens het EK. Gezelligheid in de straten en wij maar van ons schnitzel en weissbier genieten.

Er zijn afgelopen jaar ook vrienden langs geweest wat het ook erg gezellig maakte. Lange nachten en warme dagen. Vooral bij het zwembad. Het was zeker een top tijd. Nu afwachten wat het komende jaar gaat brengen.

Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs,
Jasper

Lay-over in het oosten

Wat een week wat een verhalen. Dat kunnen we wel stellen na afgelopen week.
Afgelopen weekend had ik weer eens mijn standby diensten. Ontzettend leuk natuurlijk. Beetje thuis wachten tot je eindelijk eens gebeld wordt. Maar dat is het. Je wordt niet gebeld. Maar goed we moeten er toch rekening mee houden. Dat houd in dat we uitgerust moeten zijn, geen alcohol en vooral geen gekke dingen.

“Lay-over in het oosten” verder lezen